Belki vardık

Sahip olduğun herşey "hiçbir" şeyken,
Herşeyin Tek sahibi varken,
Emanetçi olmak ağır gelir...

Sisli bir bakış kirpiklerine takılır.
Buğulu görüntülerde akan damlalar gibi,
İz bırakır geriye kalanlar.
Olasılık; yoktum ben...

Acizim, çaresizim; varlığım...
Savaştayım, yenilgideyim; hal bilmezliğim...
Aşktayım, isyandayım, yangındayım; dermansızlığım...
Sahibini arayan bir köpeğin bakışında takılıp kalmışım...
Olasılık; yoktun sen..

Hayat koca bir tual.
Bunca görüntü, bunca renk, bunca ses içini doldurmak için.
Ressamın her fırçasındaki darbededir kader.
Kader, "an"larda. Kader, kıl tanesinin vurduğu zerrede.
Şimdi Ebruli bir nakışız; sen, ben ve diğerleri.
Gönül renkleri birbirine geçmiş hareler içinde...

Sahip olduğumuz tek şey, bizim sandığımız hayatın emanetçiliği...
Hüzzam bir aşktır yüze oturan.
Gülerken bile, göz kırpan hüzün ondandır.
"Elest"te verilen sözlerdendir biribirini bulmuşluk.
Bu kadar kadim bir aşktır taşınan yürekte.
"La" mekan, "la" zaman..."La" dayız: Sen, ben ve diğerleri...
Olasılık; Belki vardık...

Ve kader, sisli bir bakışı takar kirpiklerine...
Olasılıklar içinde sen, ben ve diğerleri...
Hayatımızın emanetçiliği ise ağır mı ağır gelir...