Bir yerden başlamalı

Bir yerden başlamalı... Günler ağır, yıllar çabuk geçiyorken bir yerden başlamalı...

"Sözlerden" belki. Hiç şiir yazmamışsan sevdiğine yazmalı. sözcüklerin en vurucu olanlarını seçmeli üstelik. Aşk koksun buraaam buram... Hiç özlenmediği kadar özlendiğini, hiç sevilmediği kadar sevildiğini, içi ürperene kadar hissetirmeli.Her "sonra"lar, her "şimdi zamanı değil"ler yani, yani her erteleyişler anlamını yitirecek. Çünkü günler ağır, yıllar çabuk geçiyor.

Sözler kimileyin bıçaksı bir keskinliktir. Ve sözler yaralamak için değil yüreğine bir nakış gibi işlemek için "yar"in yüreğine işlesin diye fısıldanmalı. Bir yerden başlamalı. Acele etmeli üstelik. Yitirme korkusu olmadığı için zaten bütün bu "es" geçmeler. Herşeye sinen bu grilik. Bu ağzımızın tadının olmayışları. Gözlerimizdeki bu gece karanlığı... Hepsi ama hepsi bekleyişten. Ama bir yerden başlamalı dedim ya.

Aşk henüz varken, gitmemişken, bekliyorken... Usulca sokulup hala sönmemişken, gökyüzündeki yıldızları takmalı yarin gözlerine..Bir de saçlarına, her rüzgarın savuruşunda yüzün ışısın diye. Gülüşlerine feda etmeli bütün aydınlıkları. Gün geceye sokulmalı. Korku ümide... Henüz aşk varken. Terk etmemişken bizi. Yaşıyorken henüz. Soluk alıyorken, sadece "bugün" varken, henüz "dün" olmamışken ve günler bu kadar ağır, yıllarsa çabucak geçiyorken sözlerden başlamalı. Avaz-avaza, çığlık-çığlığa. Cesurca...Hayat affetmiyor ertelenenleri. Sadece, "keşke"lerin olmadığı bir yerden başlamalı.

Sözcüklerle örneğin: Seni Seviyorum...Sözcüklerden başlamalı: "Gitme" demeli birde... Gidişler tükenişleri çağırmasın diye, "gitme" diyebilmeli. Utanmadan ama...Korkmadan.

Diyebilmeli: Seni Seviyorum... Gitme.
Ve Henüz gökyüzünde sönmemiş yıldızlar varken. Ve gülüşlere fada edilecek güneş doğuyorken... Ve Günler ağır, yıllar bu kadar çabuk geçiyorken...

"Gitme. Seni Seviyorum. Seninle Yaşlanmak istiyorum" diyebilmek için sözcüklerden başlamalı...